totaa
l komen twe
e maal aan bod, nam
elijk "Slackjaw Jeze
b
el",
h"Bad Little Doggie" en "Blind Man In The Dark". Een echte
Jam band waardig zijn natuurlijk nooit 2 concerten hetzelfde, zodat het zelfs
a interessant is om de nummers tweemaal op deze DVD tegen te komen en de verschillen
te merken in uitvoering. Ik vertel natuurlijk niets nieuws als ik je zeg dat
het prachtige gitaarspel van Warren centraal staat. Na een paar concerten live
meegemaakt te hebben, daarbij het Rockpalast concert op TV en de DVD van "The
Deepest End" gezien te hebben, meen ik wel te mogen zeggen dat er hier
meer dan in die concerten gesoleerd wordt door Warren. Vooral in de blues ”Mother
Earth” is hij fantastisch bezig. Weinig of geen belangrijke songs ontbreken,
al mis ik zelf wel de weinig gespeelde cover van “Goning Back To Georgia”
van Hound Dog Taylor, nog steeds mijn persoonlijke Gov’t Mule live favoriet.
Het is een ongeschreven wet van nooit het eerste of het laatste concert te registreren
van een toer. Een vanzelfsprekendheid, omdat de band bij een openingsshow meestal
nog niet echt op elkaar ingespeeld is in de nieuwe podiumsetting en de bij laatste
zit iedereen met zijn gedachten meer thuis en is behoorlijk moe. Wat deden echter
de heren voor deze DVD? Ze maakten opnames van de openingsshow van de “Déja
Voodoo” tour (Boston) en de laatste show van de “High & Mighty”
tour (Chicago). Zo doen ze de naam “Mule” daarmee alle eer aan door
koppig tegen de gangbare normen in te gaan. Helemaal mooi wordt het als plots,
tegen ’het einde van ’t Chicago concert er een algemene stroompanne
plaatsvindt tijdens de “Mountain Jam”, die net overgegaan was in
“Gameface”. Na een minuutje komplete duisternis, terwiijl Matt Abs
subtiel wat percussie verder laat horen, zwelt plotseling, in het licht van
een paar cameralampen met batterijen, de percussie aan en staat het viertal
achter het drumstel een geimproviseerde solo weg te geven. Geimproviseerd, maar
perfect gesyncroniseerd, alsof het allemaal gepland was. Na een zestal minuten
stoppen ze dan en nemen afscheid met de mededeling dat de ganse blok zonder
“power” zit en de zaal moet ontruimd worden voor veiligheidsredenen.
Net als ze op de rand van het podium zijn om weg te gaan, is er terug stroom
en ze beginnen onmiddellijk verder te spelen, precies op ’t moment waar
ze de duisternis ingingen. “Gameface“ gaat verder alsof er niks
gebeurd was. En er komt later nog een mooie reggae versie van Soulshine als
“Encore”. Dat is pas vakmanschap. Ben ik te enthousiast geweest,
zo ja, vergeef me dan als fan. Of koop deze DVD en je bent meteen er ook één.
MARTYN
JOSEPH
VEGAS
Myspace
www.martynjoseph.co.uk
Label: Pipe Records
VIDEO
1 VIDEO
2 VIDEO
3 VIDEO
4
Als je Martyn Joseph beluistert denk je soms dat hij het gewicht van de hele wereld meedraagt. Zijn teksten zijn behoorlijk donker en er zitten weinig zonneglimpjes tussen. Poëet en troubadour Martyn klinkt als een cryptische beatdichter, met zijn trouwe Lowden gitaar als enig gezelschap, op zoek naar de zin in de chaos van het leven. Want de man uit Wales schreef alle songs zelf, sommigen met de hulp van Stewart Henderson. Als twaalfjarige zat de schrijfdrang al in zijn bloed en tussen zijn debuut ‘I’m Only Beginning’ in 1983 en vandaag bleef de dichter in hem wakker, al kwam er aanvankelijk weinig respons op zijn songs. Erkenning kreeg hij in 2004 met de eretitel van beste mannelijke solo-artiest, althans in Wales. Maar ook daarbuiten groeide Martyn’s faam, vooral in Canada en Europa waar hij veel rondtoerde in clubs, op festivals en soms in kerken. Nu is er zijn ‘Vegas’ waarin Martyn’s kenmerkende aspiraties weer zo mooi worden verklankt. De singer-songwriter zou graag een hoge vlucht nemen, maar de aardse ‘condition humain’ belet dit. In ‘Coming Down’ verwoordt hij dit treffend met de droefgeestige begeleiding van de tenorsax van Mike Haughton die een sublieme hoogte zoekt. Zijn sopraansax op ‘Invisible Angel’ weeft mysterie rond Martyn’s engelen en op ‘Fading Of Light’ reikt hij naar de onmogelijkheid om Martyn’s emoties een uitweg te bieden. Het saxinstrument, tenor of sopraan, is blijkbaar de ideale begeleidingsvorm bij Martyn’s melancholische of grimmige teksten. Je kan hem daarbij naast Richard Thompson, Bruce Cockburn of Luka Bloom plaatsen. Of naast zijn voorgangers Ewan McColl en Woody Guthrie die als protestzangers de zwakheden in de maatschappij wisten bloot te leggen. ‘Vertrouwen, de keerzijde van weten’, Martyn heeft er moeite mee. Maar zoals in al zijn vorige cd’s -na 25 tel ik niet meer op- spreekt uit zijn teksten ook een zekere verzoenende vriendelijkheid, ondanks alle s uUntitled Document Discover Suckingprettysingers Contact Php Sucking Pretty Singersf Pretty tUntitled Document Discover Suckingprettysingers Contact Php Sucking Pretty Singersy Singers Singers Pretty Singers